Pech onderweg.

Vanmorgen veel te vroeg wakker. Martin heeft geen rust en gaat chatten met de ING, hopen dat ze iets kunnen doen. Nu is het afwachten. We hebben wel de hele chat opgeslagen zodat we weten wat er gezegd is. 

Het voordeel van vroeg op zijn is dat we ook op tijd kunnen gaan rijden, want we hebben een lange rit voor de boeg en we willen ook nog stops maken.  We gaan de Rockies in. Een prachtige route. Wat een diversiteit bieden de bergen. Groene, kale, bergen met sneeuwtoppen, een rit om weer te genieten van het landschap. De eerste stop is bij een  view point waar je mooi uitzicht hebt op de besneeuwde bergtoppen. Martin houdt heel erg van selfies maken en stelt voor om samen op de foto te gaan met de bergen op de achtergrond. Zo gezegd zo gedaan, camera op een plat stuk beton, zelfontspanner inschakelen en binnen 10 seconden op je plaats zitten. Terwijl Martin vriendelijk in de camera lacht wil ik naar hem toesnellen.

Hij zegt:" waar blijf je nou", ik zeg "hier", terwijl ik mezelf omhoog krabbel omdat ik op mijn bek ben gegaan. Licht geschaafde hand en een pijnlijke heup. Zal na een goede nachtrust wel beter gaan denk ik. Waar het fout ging, geen idee, misschien te snel willen zijn en uitgegleden..... het zij zo.  De foto wordt niet meer opnieuw genomen, ik wil de auto in en verder. 

We rijden door naar Whistler waar in 2010 de Olympische Winterspelen zijn gehouden. We poseren even bij de ringen en natuurlijk ook een foto van het symbool van die spelen, de Inukshuk.  Het Olympic plaza is echt een mooi centrum.

Ik zei nog, ik ken van Amsterdam alleen maar het Olympisch stadion, maar in Whistler is het nog steeds een populaire plek.  Na ongeveer 2 uur rondlopen en een bak koffie rijden we weer verder. Martin dacht vlakbij de parkeerplaats dat hij een hol met een dier zag. Nou volgens mij is het gewoon een steen met een gat er onder. En door....  Bij de camper mist hij zijn bril. Hij weer terug naar dat hol, want daar zou hij moeten liggen zegt hij. Ik wacht wel in de camper. En ja hoor, de mazzelpik, komt terug met bril.  Nu kunnen we verder.

We maken een stop bij de Nairn Falls, 1,5 km klimmen maar dan heb je wel een prachtige waterval. Ik merk dat de heup toch pijnlijk is, maar niet zeuren en zeiken, doorlopen want we willen iets moois zien. Dan maar wat rustiger aan. We zijn iedere keer weer onder de indruk van het het geluid van het water wat neerklettert.  

Bij de camper aangekomen smeren we een broodje want het is nog ongeveer 2,5 uur rijden naar onze eindbestemming, Clinton. Onderweg zien we een paar auto's voor ons, een auto met gevarenlichten aan stil staan.  De bestuurder zwaait met zijn arm naar de berm rechts. We denken daar is iets te zien, we denken zelfs aan een beer in het wild. De auto's voor ons stoppen en rijden stapvoets door, wij volgen hun voorbeeld, maar helaas niets te zien. De vraag is dus nog steeds, wat was er te zien in de berm......  we zullen het nooit weten. 

Morgen gaan we voor 2 nachten naar Clearwater. Wie weet wat we dan weer onderweg tegenkomen.........

Groetjes van ons.